محمدصالح حجت الاسلامی- دومین دوره جشنواره فیلم سلامت در حالی در حال برگزاری است که به نظر می رسد به رغم ادعای جریان ساز بودن، از اهداف متصور خود فاصله دارد.
نگاهی با اغماض، به آثار راه یافته به این دوره از جشنواره فیلم سلامت ما را به این نتیجه می رساند که اگر حتی این آثار با موضوعات مطرح شده در فراخوان جشنواره مرتبط باشند (که در برخی موارد به هیچ وجه نیستند) در کل شاهد چند موضوع محدود اهدای عضو، ژنتیک و مسائل اجتماعی از قبیل طلاق، اعتیاد و یا بیماری های روانی هستیم.
این در حالی است که به نظر می رسد برای ترویج و تبلیغ سبک زندگی سالم نه تنها می توان داستانی کامل را بر اساس موضوعات سلامت محور روایت کرد بلکه وجود نماهای محدود اما مناسب و حل شده در دل داستان به طور قطع موثرتر خواهد بود. امر مهمی که بر خلاف سینمای جهان، با خلاء جدی آن در اغلب آثار نمایشی سینمایی و تلویزیونی ایرانی مواجهیم.
پرداختن به ورزش حرفه ای یا عمومی به عنوان یک عادت خوب و مناسب، تغذیه سالم، اهمیت به ابعاد مناسابات زندگی خانوادگی، مطالعه در حد نماهایی کوتاه و ... نه تنها در آثار سینمایی و تلویزیونی غیر سفارشی ما دیده نمی شود بلکه حتی از این موارد در آثاری سفارشی که با حمایت وزارت بهداشت و علوم پزشکی تولید شده اند-مانند سریال پرستاران- هم خبری نیست.
شاید بزرگترین تاثیری که این جشنواره بتواند از خود به جای بگذارد اتخاذ سیاست ها و روشهایی برای بروز و ظهور چنین جزییاتی در آثار سینمایی و تلویزیونی است که اتفاقا به طور غیر مستقیم مروج عادات خوب و سالم در زندگی روزمره افراد جامعه خواهند بود. امر مهمی که در این دو دوره به نظر مغفول می آید.
شما هم می توانید در انتهای همین مطلب نظرتان را با دیگران در میان بگذارید.
بازگشت به صفحه نخست