به گزارش لقمه، اسماعیل شهبازی اظهار کرد: ورود به بازار بورس مستلزم داشتن استانداردهایی است که هر کالا باید از آن برخوردار باشد و بورس کشاورزی می‌تواند به ارتقای کیفیت و کمیت محصولات کمک بسیاری کند.

وی افزود: برای داشتن یک بورس کشاورزی خوب باید ترویج و آموزش بسیار وسیعی صورت گیرد تا کشاورزان با نحوه ورود به این بازار آشنا شوند.

به گفته این کارشناس کشاورزی، برای داشتن بورس باید تشکل‌هایی برای جمع‌آوری و فروش محصولات ایجاد کرد زیرا اگر بورس به دست بنکداران، بنگاه داران، میدان داران و واسطه‌ها بیفتد مطلوب نخواهد بود. همچنین تولید بالا در بورس ضروری است که برای قاطبه روستاییان این امکان وجود ندارد و می‌توان وظیفه آن را به عهده تشکل‌های تعاونی گذاشت.

شهبازی تاکید کرد: تشکل‌های بازاریابی و بازارسانی باید توسعه یابند تا محصولات کشاورزان خرده مالک را جمع آوری، انبارداری و به موقع در بورس کشاورزی ارائه کنند؛ بدین ترتیب انحصار از بین می‌رود و قدرت رقابت ایجاد می‌شود.

وی گفت: بورس کشاورزی می‌تواند با ارائه خدمات به خرده مالکانی که نیاز به کمک مالی دارند تسهیلات قرض الحسنه ارائه کند؛ سنتی که در گذشته وجود داشت.

این کارشناس کشاورزی افزود: محصولات زراعی در کشورهای توسعه یافته اغلب توسط واحدهای بزرگ کشاورزی تولید می‌شود و بالطبع حجم این محصولات به قدری بالاست که با ورودشان به بازار تعیین‌کننده می‌شوند اما در ایران با توجه به کشاورزی خرده مالکی، چنین وضعیتی وجود ندارد.

شهبازی تصریح کرد: حدود 90 درصد از اراضی کشاورزی ایران در اختیار روستاییان است که به کشاورزی خرده مالکی یا به اصطلاح دهقانی می‌پردازند و محصولاتشان از اقصی نقاط کشور به تدریج جمع‌آوری و به بازار عرضه می‌شود.

وی با اشاره به شرکت‌های تعاونی روستایی که وظیفه خرید محصولات کشاورزان را بر عهده دارند پیشنهاد کرد تا این تعاونی‌ها با همکاری تعاونی‌های سنتی محلی، خدمات مطلوب‌تری ارائه دهند.

این کارشناس کشاورزی با بیان اینکه نقش روستاییان در هرگونه تشکل کشاورزی همواره بسیار کمرنگ بوده است، گفت: این تشکل‌ها بیشتر در اختیار مالکان بزرگ است که ضرورت دارد در آنها از کشاورزانی که زحمات زیادی متحمل می‌شوند بیشتر استفاده شود.



بازگشت به صفحه نخست